İnternet kafe: saati 1 lira, hayatı paha biçilmez

Kapıdan girdiğinde önce koku gelirdi: sigara, ısınmış bilgisayar kasası, biraz da kola. Sonra ses: onlarca klavye, kulaklıktan taşan müzik, ve arka masadan yükselen bir küfür.

Kasadaki abiye "abi bir saat" derdin. O da bir numara verirdi. O numaraya gider, otururdun.

Saat başladı

Ekranın köşesinde bir sayaç olurdu. Geri sayardı. Ve o sayaç, o dönemde yaşadığın en gerçek zaman baskısıydı.

Elli beş dakikada bir "abi 15 dakika daha" diye seslenirdin. Bazen para yetmezdi, arkadaşınla ortak masaya geçerdin — biri oynar, biri izlerdi. İzlemek de eğlencenin yarısıydı.

Knight Online ve klan hayatı

Türkiye'de bir dönem internet kafelerin yarısı aynı oyunu oynuyordu. Knight Online'da hangi ırkı seçtiğin, hangi klandan olduğun, hangi sunucuda takıldığın — bunlar gerçek kimlik bilgileriydi.

Kafede yan yana oturup aynı savaşa girerdiniz. Ekranda takım arkadaşın, gerçek hayatta yanındaki sandalyede otururdu. "Sağa geç, sağa!" diye bağırırdın ve o da bağırırdı.

Sonra Metin2 geldi ve aynı hikâye tekrarlandı. Oyun değişti, ritüel değişmedi: seviye atlamak, eşya toplamak, birlikte bir şeyi kovalamak.

de_dust2

Counter-Strike ise ayrı bir kültürdü. Kafenin tamamı aynı yerel ağda oynardı. Herkes aynı haritayı ezbere bilirdi — hangi köşede kim bekler, hangi duvardan mermi geçer.

Ve o oyunun en güzel yanı, kaybettiğinde arkanı dönüp seni yenen kişinin suratını görebilmendi. Çevrimiçi rekabetin henüz anonim olmadığı son dönemdi.

Kafedeki yazılımcılar

Şunu da söylemek gerekir: o kafelerde sadece oyun oynanmadı. Bir kısmımız orada ilk web sitesini yaptı, ilk forum mesajını yazdı, ilk kez bir programın kaynak kodunu gördü.

Evinde bilgisayarı olmayan çok insan vardı. Kafe, o insanlar için tek erişim noktasıydı. Bugün yazılımla uğraşan bir neslin önemli bir kısmı, saati bir liraya kiraladığı bir makinede başladı.

Kapanışlar

Geniş bant eve girince kafelerin işi bitti. Artık kimse dışarı çıkıp saat kiralamıyordu. Çoğu kapandı, kalanlar farklı şeylere dönüştü.

Kaybettiğimiz şey bilgisayar erişimi değildi — o zaten çoğaldı. Kaybettiğimiz, birlikte oynamanın aynı odada olmasıydı.

Şimdi arkadaşlarınla oynuyorsun ama kimse yanında değil. Kazandığında dönüp tokalaşacağın kimse yok.