MSN'den Facebook'a: listemizi kaybettiğimiz yıl

Bir sabah kalktık ve herkes başka bir yerdeydi.

Geçiş

Önce birkaç kişi. Sonra sınıfın yarısı. Sonra hepsi. "Facebook'a girdin mi?" sorusu birkaç ay içinde "Facebook'ta mısın?" hâline geldi ve ardından sorulmaz oldu — çünkü herkes vardı.

MSN'i açmaya devam ettik bir süre. Ama liste giderek boşaldı. Çevrimiçi görünen kimse kalmadı.

Bir yazılımın ölümü teknik bir olay değil, sosyal bir olaydır. Program çalışmaya devam ediyordu. Sadece kimse yoktu.

Neyi kaybettik

MSN'de bir listen vardı ve o listeye kimin gireceğine sen karar verirdin. Ortalama bir kişide otuz-kırk kişi olurdu. Hepsini gerçekten tanırdın.

Facebook'ta sayı üç yüze, beş yüze çıktı. Ve o noktada listenin anlamı değişti: artık "konuştuğum insanlar" değil, "tanıdığım insanlar" listesi oldu.

Sonra bir adım daha: takip ettiğin insanlar. Sonra: algoritmanın sana gösterdiği insanlar.

Her adımda seçim hakkı biraz daha bizden alındı ve biz bunu kolaylık sandık.

Bire bir konuşmanın sonu

MSN bire bir bir araçtı. Yazdığın şeyi tek kişi görürdü.

Facebook'ta duvar vardı ve yazdığın şeyi herkes görürdü. Bu, yazma biçimimizi değiştirdi: artık bir kişiye değil, bir izleyici kitlesine yazıyorduk.

Durum mesajına şarkı sözü yazmak bir kişinin anlaması içindi. Duvara yazılan aynı söz, herkesin görmesi içindi.

İkisi aynı cümle ama tamamen farklı iki eylem.

Ve arşiv

MSN sohbetleri kayboldu. Çoğumuz kaydetmedi, kaydedenlerin de dosyaları gitti.

O yılların en yoğun, en samimi, en uzun konuşmaları hiçbir yerde yok. Bir neslin ergenliği kayıtsız geçti.

Belki de iyi oldu. Ama bir arşiv sitesi yazarken bunu düşünmemek elde değil: en çok konuştuğumuz dönem, en az iz bıraktığımız dönem.