Bedava hosting: reklam bandına razı olmak

Kendi siteni yayınlamak için para gerekiyordu. Ve o parayı kimse veremezdi.

Sonra bedava hosting servisleri çıktı.

Bedelin ne olduğu

Ücretsizdi ama bedeli vardı:

Reklam bandı. Sayfanın üstüne ya da altına, senin koymadığın bir reklam eklenirdi. Bazen açılır pencere. Bazen sayfanın ortasında bir çerçeve.

Adres senin değildi. kullaniciadi.servisadi.com ya da daha kötüsü, servisadi.com/~kullaniciadi. Uzun, ezberlenmez, taşınamaz.

Sınırlar. 10 megabayt alan. Aylık trafik kotası. Kotayı aşınca site kapanır, ay başında geri gelirdi.

Taşınamamak

En büyük sorun adresti.

Sitene birkaç yıl emek verirdin, insanlar adresini bilirdi, başka siteler sana bağlantı verirdi. Sonra servis kapanır ya da şartlarını değiştirirdi.

Ve taşınamazdın. Çünkü adres senin değildi.

Bugün de aynı şey yaşanıyor, sadece adı değişti: bir platformda takipçi biriktiriyorsun ve o takipçiler senin değil, platformun. Platform kuralı değiştirdiğinde yapabileceğin bir şey yok.

Kendi alan adında olmayan hiçbir şey senin değildir. Yirmi yıl önce de böyleydi, bugün de böyle.

Kapanan servisler

O bedava hosting servislerinin çoğu kapandı ve kapanırken kimseye düzgün haber vermedi.

Milyonlarca kişisel sayfa, hobi sitesi, okul projesi, aile albümü bir gün yok oldu. Yedeği yoktu, çünkü kimse yedek alınabileceğini bile bilmiyordu.

İnternet arşivi bunların bir kısmını kurtardı. Çoğu gitti.

Neyi öğretti

Şunu: bedava olan şeyin bedeli, kontrolü kaybetmektir.

Bu, bir ahlak dersi değil, bir mühendislik gerçeği. Ücretsiz hizmet kullanmak yanlış değil; ona taşınamayacak kadar bağlanmak yanlış.

Bugün müşterilere aynı şeyi anlatıyorum: verinizin dışa aktarılabilir olduğundan emin olun. Hizmeti değil, çıkış kapısını sorun.