2013
Google Reader kapandı: akışı kimin seçtiğinin değiştiği gün
1 Temmuz 2013. O güne kadar ne okuyacağına sen karar veriyordun. O günden sonra karar veren başkası oldu.
Çok az insan kullanıyordu. Ama kullananlar interneti o şekilde okuyordu.
RSS ne yapıyordu
Takip etmek istediğin siteleri bir listeye eklerdin. Yeni yazı çıktığında listende belirirdi.
Hepsi bu. Reklam yok, öneri yok, sıralama yok. Eklediğin şeyler, çıktıkları sırayla.
Bir blog, bir haber sitesi, bir forum başlığı, bir arkadaşının günlüğü — hepsi aynı yerde, aynı biçimde.
Sıkıcı geliyorsa haklısınız. İşin güzelliği tam olarak sıkıcı olmasıydı.
Kapanış
Google 2013 Mart'ında kapatacağını duyurdu, 1 Temmuz'da kapattı. Gerekçe kullanıcı sayısının azlığıydı ve doğruydu.
Ama o ürünün kapanması, bir alışkanlığın sonunu getirdi. RSS zaten azınlıktaydı; en büyük okuyucusu da gidince, siteler beslemelerini bakımsız bıraktı.
Teknoloji ölmedi — bu site bile hâlâ besleme yayınlıyor. Alışkanlık öldü.
Yerine gelen
Aynı yıllarda akışlar zaman sırasından çıkıp algoritmik sıraya geçti.
Fark şu: RSS'te okuduğun şeyi sen seçerdin ve sırasını zaman belirlerdi. Yeni düzende seçimi de sırayı da senin yerine bir sistem yapıyor.
Bu kötü bir şey değil illa — iyi öneri gerçekten faydalıdır. Ama bir şey kaybedildi: görmediğin şeyden haberin olmaması.
RSS'te bir siteyi takip etmeyi bırakmak bilinçli bir karardı. Şimdi bir sitenin size gösterilmeyi bırakması, sizin haberiniz olmadan olur.
Bugün
Hâlâ RSS kullanıyorum. Az sayıda kaynak, zaman sırasıyla, önerisiz.
Kimse bana ne okumam gerektiğini söylemiyor ve bu sandığımdan çok daha değerliymiş.
// paylaş
// hatıra defteri
Sen ne hatırlıyorsun?
Burası yorum alanı değil. Bu yazıyı okurken aklına gelen kendi hatıranı bırak — bir isim, bir akşam, bir ayrıntı. Arşiv ortak hafızayla büyüyor.
Defter henüz boş. İlk hatırayı sen bırak.