Instagram: nostaljiyi satan ilk uygulama

Telefonun kamerası kötüydü. Çözüm bulundu: kötülüğü üslup yapmak.

Filtrenin işi

2010'da çıkan uygulamanın ilk yaptığı şey, fotoğrafı bozmaktı.

Kenarları karartıyordu. Renkleri solduruyordu. Sarıya çalan bir ton veriyordu. Bazıları kare çerçeveye kenar bile ekliyordu — polaroid taklidi.

Yani 2010'da çekilmiş bir fotoğrafı, 1975'te çekilmiş gibi gösteriyordu.

Bunun ne kadar garip olduğunu o zaman kimse söylemedi. Dijital fotoğrafa geçmek için on yıl uğraşmıştık — arşivde 2005 tarihli bir yazı var, 36 kare sınırının kalkmasını kutluyor. Beş yıl sonra o sınırsızlığın üstüne sahte bir eskilik sürdük.

Neden işe yaradı

Çünkü kusursuzluk hikâye anlatmaz.

Soluk renk, yıpranmış kenar, hafif bulanıklık — bunlar beynimize "bu anı geçti" der. Geçmiş olan şey daha değerli hissettirir.

Instagram bir fotoğraf uygulaması değildi aslında. Anıyı anı gibi gösteren bir uygulamaydı.

Bu siteyi yaparken aynı şeyi düşündüm: nostalji satmakla nostaljiyi kaydetmek arasında ince bir çizgi var. Filtre birincisi, arşiv ikincisi olmalı.

Kare

Bir detay daha: fotoğraflar kareydi.

Telefon kamerası kare çekmiyordu. Uygulama kırpıyordu. Yani kullanıcının elindeki görüntüyü kısıtlıyordu ve kimse itiraz etmedi.

Kısıt, akışı düzenli gösteriyordu. Düzenli akış daha çok kaydırılıyordu.

Tasarımda bir kısıtın kullanıcı için mi yoksa ürün için mi konduğunu anlamak zordur. Çoğu zaman ikisi birdendir — ve hangisinin önce geldiğini sadece onu koyan bilir.

Sonra

Filtreler zamanla sönükleşti, sonra kalktı. Telefon kameraları iyileşince eskitmeye gerek kalmadı.

Ama alışkanlık kaldı: paylaşmadan önce düzeltmek.

2010'da fotoğrafı düzeltiyorduk. Sonra yüzü düzeltmeye başladık.