Check-in: nerede olduğunu ilan etmek

Bir mekâna girerdin ve ilk işin oraya girdiğini bildirmek olurdu.

Rozet ve başkanlık

Oyunlaştırma diye bir kelimeyi çoğumuz ilk burada gördük — adını bilmeden.

Aynı yere en çok giden kişi o mekânın başkanı olurdu. Unvan hiçbir işe yaramazdı. Yine de insanlar unvanı kaptırmamak için fazladan kahve içti.

Rozetler vardı. Belirli şeyleri yapınca açılırdı. Hiçbir karşılığı yoktu.

İnsanı bir şeye devam ettirmek için ödülün değerli olması gerekmiyor; sayılıyor olması yetiyor. Bu, sonraki on yılın bütün uygulamalarının temel mantığı oldu: adım sayar, seri, günlük görev, halka kapatmak.

Mahremiyetin şakaya alındığı dönem

Bugün biri size "sürekli nerede olduğunuzu herkese bildirin" dese tedirgin olursunuz.

2010'da bu eğlenceliydi.

Konum, veri olarak düşünülmüyordu. Paylaşım sanılıyordu. Evde olmadığını herkese ilan etmenin ne anlama geldiği birkaç hırsızlık haberinden sonra konuşulmaya başlandı.

Sonra check-in modası geçti. Ama konum toplama geçmedi — sadece görünmez oldu.

Artık düğmeye basmıyoruz. Telefon zaten biliyor.

Bir alışkanlığın modası geçtiğinde, arkasındaki altyapının da gittiğini sanmak en yaygın hatadır.

Geriye kalan

Mekânların dijital bir kimliği olabileceği fikri buradan kaldı. Bugün bir restoranın puanı, fotoğrafları, yoğunluk saatleri — hepsinin atası o rozet oyunudur.

Faydalı oldu. Karşılığında bir şey verdik ve ne verdiğimizi o gün bilmiyorduk.