MSN Messenger: durum mesajına şarkı sözü yazdığımız yıllar

Bilgisayarı açardın, MSN otomatik açılırdı, ve o an günün en önemli sorusuna cevap arardın: kim çevrimiçi?

Durum mesajı: bir neslin şiir defteri

Adının yanına yazdığın o kısa metin, ergenliğin en dolaylı iletişim aracıydı. Kimse "sana kırgınım" demezdi. Bunun yerine bir şarkı sözü koyardı ve o sözü anlaması gereken kişinin anlamasını beklerdi.

Bazen bir sayı olurdu. Bazen üç nokta. Bazen sadece bir kalp. Ve karşı taraf, o gün senin durum mesajını değiştirdiğini fark ederse, mesaj yerine ulaşmış demekti.

Sosyal medyanın bütün pasif-agresif dilini biz orada icat ettik. Tek fark: takipçi sayısı yoktu. Sadece o tek kişi vardı.

Titreşim

Cevap vermeyene titreşim gönderirdin. Pencere sarsılırdı, ses çıkardı. Karşı taraf ne yaparsa yapsın fark ederdi.

Peş peşe üç tane gönderirsen program seni engellerdi — "çok fazla titreşim gönderdiniz". O sınırı test etmeyen var mıydı?

Çevrimdışı görünmek

MSN'in en insani özelliği buydu. Orada olmak ama görünmemek. Kimin girip çıktığını izlemek, kimseye görünmeden.

Ve karşılığı da vardı: birinin çevrimiçi göründüğü ama sana yazmadığı o tuhaf, sessiz akşamlar. Ya da tam tersi — biri çevrimdışıyken bir anda mesaj atardı ve sen "demek gizleniyormuş" derdin.

Bugünün "son görülme" saplantısının atası tam olarak buydu.

Yazıyor…

O üç kelime — "yazıyor..." — sonra kaybolması. Sonra tekrar belirmesi. Karşı taraf bir şey yazıp sildiyse, sen bunu görürdün ama ne yazdığını asla bilemezdin.

O belirsizlik yüzünden kaç gece uyumadığımızı kimse istatistiklemedi.

Kapanış

MSN 2013'te kapandı, kullanıcıları Skype'a aktarıldı. Ama gerçekte çok daha önce ölmüştü — akıllı telefon geldiğinde, sohbet masaüstünden cebe taşındığında.

Şimdi herkese her an ulaşabiliyoruz ve kimse kimseyi bekliyor değil. O yüzden o listeye bakıp birinin çevrimiçi olmasını beklemenin heyecanı bir daha yaşanmayacak.

Beklemek de duygunun bir parçasıymış. Bunu sonradan öğrendik.