İki nokta, tire, parantez: duyguyu yazıya sokmak

Yazılı iletişimin en eski sorunu: ton yok.

"Tamam" ne demek? Kabul mü, kızgınlık mı, umursamazlık mı? Yüz yüze söylense saniyede anlaşılır. Yazıda anlaşılmaz.

Çözüm iki noktayla geldi

:) — iki nokta, parantez. Yana yatık bir yüz.

Kim ilk yaptı, ne zaman yaygınlaştı; bunun bir tarihi var. Ama asıl ilginç olan ne kadar hızlı yayıldığı: kimse öğretmedi, kimse standart yayımlamadı. İnsanlar gördü, anladı, kullandı.

Sonra çeşitlendi: :( ;) :D :P :/

Her biri farklı bir şey söylüyordu ve hepimiz aynı şeyi anlıyorduk.

Programlar devraldı

Sonra mesajlaşma programları bunları otomatik olarak küçük sarı yüzlere çevirmeye başladı.

İyi bir fikir gibi görünüyordu ama bir şey kaybettirdi: :) yazmak bir seçimdi, sarı yüz ise bir düğmeydi.

Ve komik bir yan etkisi oldu: bazı metinler kazara yüze dönüşürdü. Saat yazarken 8) yazınca güneş gözlüklü bir yüz çıkardı.

Türkçedeki hâli

Türkçede bir de kendi kısaltmalarımız vardı ve çoğu SMS karakter sınırından doğmuştu: slm, nbr, mrb, tmm, kib, eyw.

Bunları küçümseyenler oldu. Ama her biri gerçek bir kısıttan doğdu ve gerçek bir işlevi vardı.

Dil, kısıt altında hep böyle davranır: kısaltır, yoğunlaştırır, bağlama yaslanır.

Bugün

Emoji geldi ve artık binlerce sembol var. Daha zengin, daha renkli.

Ama :) ile 🙂 arasında bir fark var: birini sen kuruyorsun, ötekini seçiyorsun.

Ve bir nesil hâlâ :) yazıyor — telefonu otomatik çevirse bile. Alışkanlık değil, aidiyet.