Twitter: 140 karakter ve takip etmenin icadı

"Ne işe yarıyor bu?" O yıl en çok sorulan soru buydu.

Anlaşılmayan ürün

MSN'i anlamıştık: konuşuyorsun. Facebook'u anlamıştık: arkadaşlarını buluyorsun.

Twitter ne yapıyordu? Kimseye yazmıyordun. Ortaya yazıyordun.

İlk girenlerin çoğu birkaç gün sonra bıraktı. Takip ettiğin kimse yoksa boş bir oda gibiydi. Bir süre sonra birileri birikti ve oda birden kalabalıklaştı.

Asıl yenilik

140 karakter değildi — o bir kısıttı, SMS'ten geliyordu.

Asıl yenilik tek taraflı takipti.

MSN'de birini listene eklemen için onun da seni eklemesi gerekiyordu. Facebook'ta arkadaşlık karşılıklıydı. İki tarafın da onayı vardı.

Twitter bunu kaldırdı. Birini izleyebiliyordun ve onun senden haberi olmak zorunda değildi.

Bu, interneti tanıdıklar ağından izleyiciler ağına çevirdi. Bugün "takipçi" diye konuştuğumuz her şey bu tek karardan çıktı.

Dilin değişmesi

140 karakter, Türkçeyi sıkıştırdı. Bağlaçlar atıldı, ekler kısaldı, noktalama azaldı.

Aynı zamanda tuhaf bir şey yaptı: kısalık zekâ gerektirir. O sınır, iyi yazanı belli etti. Uzun yazıda saklanabilirsin, bir satırda saklanamazsın.

Sınır kalktığında bu avantaj da gitti.

Sonrası

Bu yazı 2009'u anlatıyor ve o günkü Twitter'ı anlatıyor — bugünkü hâlini değil. Arada şirket el değiştirdi, adı değişti, kuralları değişti.

Arşivin işi bugünü yargılamak değil. O gün ne olduğunu kaydetmek.

2009'da bir avuç insan boş bir odaya yazıyordu ve kimse ne işe yaradığını bilmiyordu. En iyi dönemiydi.