Kazaa, DC++ ve hub'a girmek

İnternetten bir şey indirmenin yolu bir siteye gitmek değildi. Başka insanların bilgisayarına gitmekti.

Kazaa: kolay ama kirli

Kazaa herkesin bilgisayarındaydı. Aradığını yazardın, listelenirdi, indirmeye başlardın.

Sorun şuydu: indirdiğinin gerçekten aradığın şey olduğunu bilemezdin. Adı doğru, içeriği bambaşka dosyalar vardı. Yarısı reklam, bir kısmı virüs. Bir şarkı indirirsin, ortasında bambaşka bir parçaya döner.

Ve program kendisiyle birlikte üç tane "yardımcı" yazılım kurardı. Bilgisayarın yavaşlamasının sebebini kimse bağlayamazdı.

DC++: düzenli ve kurallı

Sonra DC++ vardı ve bambaşka bir dünyaydı.

Hub'lara girerdin — her hub bir topluluktu. Üniversitelerin kendi hub'ları olurdu, şehirlerin, ilgi alanlarının. İçeri girmek için bazen şifre gerekirdi.

Ve kuralları vardı. En önemlisi: paylaşım kotası. Yeterince dosya paylaşmıyorsan hub seni içeri almazdı. "Minimum 20 GB paylaşım" yazardı girişte.

Bu, bugünün hiçbir platformunda olmayan bir şeydi: almak için vermek zorundaydın.

Sohbet penceresi

Hub'ların bir sohbet odası olurdu. İnsanlar orada konuşur, dosya sorar, tavsiye verirdi. Operatörler kural koyar, kural tanımayanı atardı.

Yani aslında dosya paylaşım programı değil, etrafında dosya paylaşılan bir topluluktu.

Bugün her şeyi indirebiliyoruz ama kimseyle konuşmuyoruz.

Sıra beklemek

Birinden dosya indirirken sıraya girerdin. "3/8" yazardı — sekiz kişi bekliyor, sen üçüncüsün.

Bazen adam bilgisayarını kapatırdı ve sıran boşa giderdi. Bazen saatlerce beklerdin. Ve sıran geldiğinde, o dosyanın gelmesi bir gece daha sürerdi.

Sabır bir özellik değil, bir zorunluluktu.

Şimdi

Bugün her şey anında ve sınırsız. Ve tuhaf bir şekilde, hiçbirimiz indirdiğimiz şeyi saklamıyoruz — çünkü tekrar bulacağımızı biliyoruz.

O zaman indirdiğin dosya senin malındı. Uğraşmıştın. Beklemiştin. Sıraya girmiştin.

Emek, sahipliği yaratıyormuş.