Kasa toplamak: parça parça bilgisayar

Hazır bilgisayar alanlara biraz yukarıdan bakılırdı. Çünkü marifet almakta değil, toplamaktaydı.

Liste

Önce liste çıkarırdın. Anakart, işlemci, bellek, ekran kartı, sabit disk, kasa, güç kaynağı, optik sürücü. Her kalemin yanına fiyat.

Sonra bütçeye sığmazdı ve liste değişirdi. Ekran kartından kısarsın, belleği ikiye bölersin, "sonra eklerim" dersin. O "sonra" çoğu zaman gelmezdi.

Listeyi arkadaşlara gösterirdin. Herkesin bir itirazı olurdu. O anakart şu işlemciyle uyumsuzmuş, o güç kaynağı yetmezmiş. Yarısı doğruydu.

Dükkân gezmek

Bilgisayarcılar hep aynı sokakta olurdu. Birinde işlemci ucuzdur, ötekinde bellek. Üç dükkân gezip yirmi lira kazanmak için bir saat harcardın ve buna değerdi — çünkü asıl mesele para değil, pazarlığı kazanmaktı.

Parçaları poşetlerde taşırdın. Anti-statik poşetler, o gümüş renkli olanlar. Onları atmazdın, saklardın.

Birleştirme gecesi

Akşam eve gelir, masaya gazete serer, kasayı açardın.

Anakart vidalanır, işlemci oturtulur, macun sürülür — çok mu az mı sürdüğün konusunda kimse emin olamazdı. Fan takılır. Kablolar bağlanır: o dönemde her kablo farklıydı ve hangisinin nereye gittiğini el yordamıyla bulurdun.

Sonra o an gelirdi: güç düğmesi.

Bip

Bir bip sesi duyarsan tamamdır. Sistem kendini tanımış, ekran gelecek demektir.

İki bip, üç bip, ya da hiç ses yoksa bir şeyler yanlıştır. Ve o gece uzun olacaktır: belleği çıkarıp takarsın, kartı başka yuvaya alırsın, kabloyu kontrol edersin.

Sorunu bulduğunda gecenin üçü olmuştur ve sen hayatındaki en büyük başarıyı kazanmışsındır.

Ne öğrendik

Bir sistemin parçalardan oluştuğunu, her parçanın bir işi olduğunu ve bir parça bozulduğunda hepsini değil onu değiştirmen gerektiğini.

Bugün sunucu yapılandırırken, sanallaştırma katmanını kurarken, bir arızayı bileşenlerine ayırırken aynı şeyi yapıyorum.

O gece masaya serdiğimiz gazete, aslında bir mühendislik dersiydi.