Okulda bilgisayar dersi: kaplumbağayı yürütmek

Bilgisayar dersi haftada bir saatti ve o saat için bütün hafta beklerdik.

Ayakkabı çıkarmak

Bilgisayar sınıfının kendi kuralları vardı. Bazı okullarda ayakkabı çıkarılırdı. Yerde halı olurdu, perdeler kapalı olurdu, klima çalışırdı.

O oda okulun geri kalanından farklı kokardı — sıcak plastik ve statik elektrik.

Ve o odaya girmek, sıradan bir dersliğe girmek gibi değildi.

Üçer kişi

On bilgisayar, otuz öğrenci. Yani her makinede üç kişi.

Bir kişi klavyede olur, ikisi izlerdi. Sonra sıra değişirdi — ya da değişmezdi, çünkü klavyeyi kapan bırakmazdı.

Bugün her çocuğun cebinde kendi cihazı var. O zaman sıra beklemek öğrenmenin bir parçasıydı ve izlemek de öğrenmekti — belki de yazmaktan daha fazla.

Kaplumbağa

İlk programlama deneyimimiz genelde bir kaplumbağaydı.

İLERİ 100 yazardın, ekrandaki ok ilerler ve arkasında bir çizgi bırakırdı. SAĞ 90 yazardın, döner. Dört kez tekrarlarsan kare çıkardı.

Sonra döngü öğrenirdin ve kare tek satıra inerdi. O an bir şey anladın: bilgisayara aynı şeyi tekrar tekrar söylemek zorunda değilsin.

Programlamanın tamamı o cümlenin içinde.

"Kaydettin mi?"

Ders bitmeden hocanın sorduğu soru buydu ve cevap genelde hayırdı.

Diskete kaydetmeyi unutan, bilgisayarı yanlış kapatan, disketini getirmeyen. Bir haftalık çalışma bir anda giderdi.

Kaydetme alışkanlığını korkuyla öğrendik. Bugün otomatik kaydeden sistemlerde çalışırken bile refleks olarak Ctrl+S'ye basan bir nesil var.

Kimler devam etti

O sınıflarda üç kişiden biri devam etti. Bir kısmı yazılımcı oldu, bir kısmı sistemci, bir kısmı hiç dokunmadı.

Farkı yaratan şey yetenek değildi. Farkı yaratan, evinde bilgisayarı olan ya da o odaya teneffüste de girebilendi.

Erişim, ilgiden önce gelir. Bugün de öyle.